Benim anladığım kadarı ile tüm Tracy yöntemleri bebeğin bir rutini olması durumunda tam olarak işe yarıyor.Rutin Tracy'nin kutsal kelimesi; defalarca tekrarlıyor gerekliliğini. Kitabında anlattığı bir çok sorun çözme vakasında , isterseniz bebeği uyutmak için bir saat yatır-kaldır  yapmış olun ,saati geldiğinde o bebeği uyandırmanızı ve en az 1.5 saat uyanık tutup öyle uyutmanızı söylüyor .Okurken kolay gibi görünse de uykusu olan bir bebeği uyutmamak ne kadar zordur yaşayanlar çok iyi bilir (mesela ben).  Hele ki benim için uyuyan bir bebeği uyandırmak imkansız neredeyse.

İkinci bebekte de treni kaçırmak üzereyiz. Ah be Tracy, sağ olaydın, Türk olaydın da gelip benim bebelere uyumayı öğreteydin ne vardı. Dört yıldır uyku diye diye Mecnun oldum. Benim bebeye  yardım eder diye bel bağladığım  Pedagog hanımın gebe olup doğurası tuttu iyi mi?  Psikiyatriste gitmeyi planlıyorum son çare olarak;  ilk  yapılması gereken bu muydu sorusunu sorarak.

Güncelleme:  Psikiyatrla görüştüm. Uykusuz bir arkadaşımla konuşuyor gibi hissettim ara ara . Kendisinin de biri üç yaş olmak üzere iki oğlu varmış ve uykusuzluk konusunda doktorasını vermiş. Epey anlattım, kendisi de epey anlattı, sonuç olarak: (Tamamıyla benim anladığım bu,  doktor hanımın ifadeleri değil)

1. Anne kendini tükenmiş hissediyorsa Ferber'le uyku manipülasyonu yapmasında bir sakınca yok. Sonuçta annenin iyi uyuması çok önemli. Çocuğun psikolojisine bişey olmuyor .

2. Bir evde küçük yaşta birden çok çocuk varsa   bir olağanüstü hal durumu var. Alabildiğin bütün yardımı almak lazım. Dağınıklık, yemeksizlik, sürekli koşturmaca olağan kabul edilmeli. ''Sadece ben böyleyim, demek ki bende bir beceriksizlik var'' demek doğru değil. Etrafta süper becerikli, harika yemekler yapan, evi bal dök yala kıvamında anneler varsa onlarla görüşmeyi kesmeli :) Bu dönemde antidepresan desteğinin çok işe yaradığından bahsetti . ''Madem kaosu ortadan kaldırmak mümkün değil bari daha az umursayayım '' mantığı ile.

3. Pek çok şey gibi uykunun genetik tarafı var. Ebeveynden biri uyku konusunda sorunlu ise bebek ona çekebiliyor (Bizim evde bu ben oluyorum)

4. Ne kadar okusak , eğitim alsak, uzmanlarla görüşsek de çocuk büyütürken kendi çocukluğumuz devreye giriyor. Çocukluk çağı nasıl geçerse geçsin mutlulukla ilişkilendirdiğimiz bir sürü algımızın kaynaklandığı çağ oluyor. Eğitim seviyemiz, entellektüel kapasitemiz ne kadar gelişse de çoğunlukla  annemize dönüştüğümüzü fark ediyoruz .. Çok rahat, mutlu, tatmin edici bir çocukluk yaşadım diyorum ama hep çok olgun, çabuk büyümüş  bir çocuk olarak hatırlıyorum kendimi. Fıtratımda  vardı olgunluk ama bir zaruret de vardı geri dönüp baktığımda  böyle çabuk büyümemde. Bu nedenle mi bilmiyorum çocukluk benim için sınırsız şımarabilmek demek, nazlanmak, anne babanın yanında iyi ve mutlu hissetmek demek. Bu algı sınırlar konusundaki zaafiyetimin temelini oluşturuyor ( Kafamda bir ampul yandı bunu anlayınca).

5. Yapmasını istemediğim bir davranışı engellemekten beni alıkoyan şeylerden en önemlisi , sonrasında olacakların beni korkutması. Örneğin, '' ikinci tatlıyı yiyemezsin'' cümlesinden sonra ağlama krizi, arabaya binmek istememe, koltuğuna oturmak istememe gibi zincirleme sorunlarla boğuşmaktansa göz yummak daha kolay geliyor. Doktor hanım böyle durumlarda sakin olup , onbeş dakika gibi bir süre beklemeyi göze alabilirsek genellikle çocuğun sakinleşebileceğini söyledi. Ama acelemiz varsa çözüm zor.


Aklımda kalanlar bunlar..Özellikle ''Kafamda ampul yandı'' dediğim keşif önemli benim için. Ha, ne kadar işe yarar bilmiyorum. Son zamanlarda farkındalık kavramını sorgular oldum epeyce. Eyleme dönüşmeyen bunca bilgiyi ve analizi ne yapacağım diye soruyorum kendi kendime.

Benim yolumda daima daha iyiyi aramak  ve tekamül etmek var. Bunu da ancak içime bakarak, kendimi gözlemleyerek yapabiliyorum galiba. Onca analiz bu yolda işime yarar diye umuyorum.

Sonuç olarak,  Eren paşa pek yakında uyumayı öğrenmeyi deneyecek. Gelişmeleri merakla bekliyorum. Paylaşacak güzel haberlerim olması ümidiyle esen kalınız efendim.

Devir ''danışmanlık'' devri malumunuz üzere. Her konuda bir danışman bulmak mümkün ki geçenlerde Çağan Irmak'ın kilo verirken ''alışveriş danışmanı'' yardımı aldığını öğrenince iyice emin oldum bundan. Bildiğimiz süpermarket alışverişi danışmanı ; öyle giysi filan değil !

Günümüzün eğitimli ,anneliği bir tür kariyer olarak gören kadınlarının ( Ben de bu gruptayım ; kimse alınmasın) çok iyi bildiği üzere ''uyku danışmanlığı'' diye bir ünvan var. Webde aradığınızda birkaç isimle karşılaşılıyor. Emre bebekken Aysun Bal Ömeroğlu ismine bir blogda rastlamıştım, galiba Dorikus.com'daydı. Aysun hanım uyku danışmanından ziyade bir pedagog , bu nedenle çok çok değerli benim gözümde. Eren uyku konusunda Emre'den de kötü olduğundan kendisiyle görüşmek ''İkinci çocukta yapılacaklar'' listemde en yukarılara tırmanmıştı zaten. Eren üç aylıkken  telefonda konuştuk . Bekliyorum ki bana yöntem saysın ; Kim West desin, Tracy desin, Ferber desin. Hiçbirini demedi. Hayret ettiğim bir sabırla BİR saate yakın anlattı da anlattı (Afilli isimleriyle bilmem ne koçluğu yapan , tanışma cümlesinin ardından seans ücretim şu kadar diyenlere duyurulur ). Emzirmeyen ,onun deyişiyle ''memesiz'' bir anne olduğumu düşünmemi istedi , daha pekçok şeyden konuştuk. Yöntem ,rutin, saat, dakika lafı hiç geçmedi.

Nihayet bir hafta önce görüşebildik. Gencecik, mütevazi, nasıl desem işini gerçekten sevdiğini hissettiren bir insan.Son randevu olmam ve İstanbul dışından gelmiş olmam nedeniyle bir buçuk saate yakın konuştuk. Hüngür hüngür ağlayacağımı tahmin ederek gitmiştim , bol bol güldüm. Görüşmenin ayrıntılarını anlatmam zor ama uyku eğitimi konuşulmadı. Pedagog olmasının yanında çok da iyi bir psikanalist olduğunu düşünüyorum. Bir ara ''Hiç de bile öyle değil'' tavrına büründüm çünkü dedikleri karşılık bulmadı bende. Görüşmenin sonlarına doğru jeton düşer gibi oldu:) Tabi ki bir daha görüşemeyiz endişesi ile birazcık hızlı derinleşti mevzular, frekansları tutturamadık ara ara.

Sayısız kazancım oldu bu görüşmeden ; en önemlisi  uyku sorunlarımın son dört senemi nasıl da doldurduğunu farketttim.''Çocuğum yemeklerden önce ellerini yıkamıyor,çok üzülüyorum , ne yapsam acaba ''diyip benden akıl soran bir annenin beni nasıl hayrete düşürdüğünü. Kesintisiz uyku dışında neredeyse hiçbir şeyin benim için önemli olmadığını. 2011-2012 yıllarının benim için pekçok açıdan onarılması zor travmalar içerdiğini. Eşimle ilişkimi ne kadar boşladığımı. Tuhaf bir değişim / dönüşüm sürecinde olduğumu.

Eee sonra ne oldu derseniz bişey olmadı . Ha, birşey olur mu onu da bilmiyorum. İnsan ruhu öyle karmaşık ve çok katmanlı bir yapı ki üzerinde çalışmak mümkün ama bazı şeyleri değiştirmek mümkün değil . Belki de o şeyler hiç değişmemeli ; kim bilir. Ben beynimi kurcalamayı ,gri alanlarda dolaşmayı (siyah ya da beyaz değil anlamında) , mutlak doğru ve yanlışa inanmamayı tercih ettiğimden , değişimin gerekliliğine inandığımdan didikliyorum kendimi habire. Çok yorucu ama rahat ettiğim bir davranış kalıbı bu.

Eren daha iyi uyusun, ben daha iyi uyuyayım , başka konularda kullanacak enerjim olsun istiyorum. Anneliğimin  mottosu '' Kaçınılmazsa zevk almaya bak'' olmasın istiyorum. Az uyuduğu, dinlenemediği için sürekli huysuzluk yapan çocuklarım olmasın istiyorum. Hiç halim olmadığı için hoşlanmadığım hareketlerini görmezden gelmeyeyim istiyorum. Kafamı sağlıklı beslenmelerine, odalarının dekorasyonuna, arkadaşlarıyla yapılacak etkinliklere de yorabileyim istiyorum. Klasik manada uyku eğitimi yapamayacağımı , günlerce bebeğimin ağlamasını dinleyemeyeceğimi biliyorum. Belki biraz, kucağımda olmak kaydıyla ağlayabilir. Ağlamaktan yorgun düşüp uyuyacağına bir türlü inanamıyorum ayrıca. Çocuğuna uyumayı öğreten yakın arkadaşım da var , bir bebeğin akşam 8 den önce uyuyup 10-12 saat uyumasının  mümkün olduğunu, uykusuzluğun kader olmadığını biliyorum. Bilmenin yetmediği (malesef ) bir noktadayım.

Demek ki neymiş? Benim için anne olmak daimi bir değişim demekmiş. Umuyorum ki daha iyiye daha güzele giden bir yolculuk hem de bütün ailem için.

Hey gidi günler hey ! Gazdı, ağlamaydı derken ek gıda zamanı geldi bile. Geçen hafta doktor kontrolüne gidebildik nihayet. 7600 gr tartıldı. Geçmeyen bir pişik vardı ,dermatolog gördü ve Ekzamat krem yazdı. 3 aydır geçmeyen pişik bir günde geçti :) Lansor kapsülü eriterek vermeye tekrar başladık ,demir damlasına da ara verdik. Geceleri sürekli bir kıvranma durumu var Eren'in. Bir-iki saat uyuyup uyanıyor ve karnı gazla dolu bir şekilde mızmızlanıyor. Tabi ki sadece emerek sakinleştiği için her uyanışında emzirmem de bu sıkıntıya katkıda bulunuyor.

Emre büyürken ''uyku'' ve ''uyumak'' kelimelerinden o kadar nefret etmiştim o kadar nefret etmiştim ki tarifi imkansız. Eren büyürken farklı bir yol izlemeyi planlamıştım ama uyku eğitimi konusunda kafam hayli karışık. Artıları eksilerinden kat kat fazla olacak gibi geliyor. Kendimde o cesareti ve kararlılığı bulmayı bekliyorum hala.

Eren genel olarak rahat bir bebek değildi ilk aylarında. Öyle ki dışarı çıkmaya korkar oldum bebekle. Bakıcımızın haftasonu bir gün gelmesi sayesinde de Eren'i evde bırakıp gittik nereye gideceksek. Belki de üç ay sonra ilk kez bugün dördümüz çıktık. Ortakent'de çok sevdiğim Rüzgarlı Bahçe'ye gittik. Eren meraklı bir şekilde etrafı inceledi. Sonra Midtown'da epey kaldık. Yine arıza çıkarmadı. Bir ara omzumda uyudu ve arabasında yarım saat kadar devam etti uykusuna. Babasıyla şaşırdık biraz ,sorunsuz gezmeye pek alışkın değiliz ne de olsa.

On beş gün önce evi taşıdık. Evlendik evleneli kuramadığımız düzeni bu evde yakalayacağımızı umuyoruz. Ordan oraya taşınmalar , sığılamayan ya da doldurulamayan evler, perde uyduralamayan pencereler , benim dağınık yaşamaktan rahatsız olmayan tabiatım , anne olduktan sonraki enerjisizliğim derken  öğrenci evi ayarında yaşadık yıllardır. Çocuklar olmasa konforlu sayılabilir bu yaşam biçimi ama çocuk demek sosyalleşmek demek. Eve birilerini çağırmak demek. Daha da önemlisi çocuklar için huzurlu bir ortam zorunlu. Yavaş da olsa bu evi gerçek bir yuvaya , her eşyanın yerini bulduğu ve o yere yakıştığı bir mekana dönüştürmeye niyetli ve kararlıyım.

Evet ,nihayet Emre öğlen uykusu olmadan da günü tamamlamaya başladı. Vasfiye teyze bizi görse ''Ne çektin be''  cümlesini söylemekten dilinde tüy biterdi. Ne çektik biz Emre'nin uyku meselesinden , ölsem unutmam. Kabahatin büyüğü bizdeydi eyvallah , itirazım yok .Düzen oturtamadık, istikrarlı-kararlı olamadık ama bırakın da azıcık içimi döküp rahatlayayım a dostlar.

Emre uykuya direnen çocuklardan oldu her zaman. Arabaya binince bile sızmadı. Yaktığımız benzinin yaptığımız kilometrenin haddi hesabı yok. Hele yatağa yatıp hikayeyle masalla uyuduğu taş çatlasa üç keredir (öğle uykuları için bu yazdıklarım) . 27 ay boşuna emzirmedim, meme emerken  -45 dakika sürse bile dalması-  uyuyordu hiç değilse.Taş kalpliliği ile tanınan, gözyaşını zayıflık kabul eden ben ''Bu çocuğu uyutamıyorum'' diye az ağlamadım. ''Niye bu kadar kafaya takıyorsun, uykusu gelince uyur o'' ya da ''Aman uyumazsa uyumasın ne olur sanki'' diyenleri baş düşmanım kabul ettim. Sanki ben çok meraklıydım uyutma çilesine. Oğlan uyumadı mı zıvanadan çıkıyor ,hiçbir şeyle mutlu olmuyor, uyuyana kadar bizi Eyüp peygamber makamına ulaştırıyordu sağolsun. Ne yapıp edip uyutmak zorundaydık anlayacağınız.

Hal böyle olunca en büyük arzum bu öğle uykusu faslının kapanması oldu.Benim uykusuz oğlum tam gün kreşe başladığında 2-3 gün uyutmuşlardı öğle saatinde diğer çocuklarla birlikte ama uyandığında mutsuz olduğunu söylediler ,zaten oğlan her sabah ''Okulda uyumayacağım'' diyerek gitti yuvaya. Uyku hakkında sohbet etmeye ,lafı dolandırıp uykuya getirmeye çalışan pedagoğu ''Ben de uyuyorum öğlen'' diyip atlatmayı başardı hatta. Uyanma saati en geç 07:00 olan emre 16:00 civarı yorgunluktan deli oluyordu adeta. Mızmızlığıyla bizi çileden çıkarıyor ,görenler sabrımıza hayran kalıyordu. Ne istese yapıyorduk ; ortalık dağılmış, birşeyler kırılmış dökülmüş umrumuzda bile olmuyordu.

Uyku çilemizi daha fazla anlatıp sizleri de kahretmeyeyim ,çok şükür öğlen uykusu faslı bitti. Akşam erkenden yatağa gidip bir kitap bir hikaye ile kapanışı yapıyoruz. Poposunu dönüp uyuduğunu her gördüğümde sevinçten ağlayasım geliyor şimdilerde. Darısı uykusuz diğer anaların başına.

ayakta sallayarak uyutabildiğim eşşiz bir an

Yaklaşık 3.5 yıldır annelik denen engebeli yolda yürüyorum.Kendimi bildim bileli bebekleri ve çocukları çok sevdim.7-8 yaşlarındayken yengem bebeğini bana bırakıp bağa bahçeye çalışmaya giderdi en erken hatırladığım.İlk yeğenim doğduğunda 21 yaşındaydım ; sene 99. Kendi oğlum doğana kadar neredeyse 10 yıl boyunca yaz tatillerim ağırlıklı olarak yeğen oyalamakla geçti diyebilirim.

Çocuğum olduğunda zaten tecrübeli olduğumu ,çok da zorlanmayacağımı düşünüyordum.Oğlum doğduğunda bakımını yapmak ,yıkamak, tırnaklarını kesmek ,giydirmek,altını değiştirmek,emzirmek ,onu alıp dışarı çıkmak (3.günden itibaren) bana hiç zor gelmedi nitekim.İlk aylarda çok mutlu çok rahattık.Emre ilk günden gece ve gündüzü ayırt eden bir bebekti.Gündüz uykuları 45 dk sürse de gece 3 saatte bir uyanıyordu.

Bizim için kabus 6.aydan sonra başladı.İlk dişlerin görünmesi ile birlikte. Emre'nin 3 saatte bir uyanma rutini değişmişti ,artık belli değildi ne zaman uyanacağı.Ayrıca ek gıdaya geçişimiz çok yavaş ilerliyordu .

Aylar ilerledikçe biteceğini sandiğim gece uyanmalarının daha da artması sinirlerimi çok bozuyordu. Bir yığın şey okumuştum uyku ile ilgili ,Tracy,Aletha Solter ,Sears'lar,Ferber..iş pratiğe gelince hiçbirini uygulamaya cesaret edemiyordum. 15-20 günlükken başladığımız ''kucakta dolaştırarak uyutma''ya devam ediyorduk babayla dönüşümlü olarak. Şükür ki gece buna gerek olmuyordu ,emerek dalıyordu ama en az 3 gündüz uykusu ve gece uykusuna geçiş olarak günde 4 kez 15-20 dakika boyunca kucağımızda dolaştırarak uyutuyorduk ki toplamda 60-90 dakika ediyordu bu süre.Sallanmayı asla kabul etmiyordu,ayakta sallayanlara öyle imreniyordum ki o zamanlar.Başka anneler çocukları ayaklarına yatırıp bir yandan da çay içerek uyutabiliyorken ben yatak odalarına kapanıyor en az yarım saat çıkamıyordum.

10.ay civarında nurturiadan birkaç anne buluştuk Taksim 'de.Pusetinin içinde annesinin elini tutarak uyuyan 11 aylık bebeğin annesi 4. ayda gece beslenmesini kestiğini ve 7 aydır da gece uyanmadığını söyleyince bana bir cesaret geldi. Babanın nöbette olduğu bir gece uyandığında emzirmedim oğlumu.İlk uyanışında geri uyuması 2 saat sürdü ,emzikle ve pışpışla idare ettim.Sonraki uyanışlarda daha kısa sürede geri daldı ve sanırım 2. ya da 3. gece bir daha uyanmadı sabah 4-5 e kadar. O kadar şaşkın ve mutluydum ki.Neredeyse 1 yıl sonra ilk kez 5-6 saat deliksiz uyuyabiliyordum.Malesef çok huysuzlandığı ağladığı bir gece yine emzirmeye başaldım her uyandığında ve saadetim çabucak sona erdi.

Gündüz uykularındaki dolaştırma rutini devam ediyordu ama hem uyku sayısı ikiye düşmüştü hem de bakıcısı 5 dakikada uyutuyordu ayağında sallayarak.Bize sadece gece uykusuna geçiş ve haftasonları uyutma sıkıntısı kalmıştı.

11 aylıkken uyku meleği olarak da bilinen Seride Samurkaş'dan danışmanlık aldım uyku ile ilgili.Oğlumu bir rutin sonrası yatağına koyacak çok ağlarsa kucağıma alıp sakinleştirip geri yatıracaktım.Başlangıçta hemen yatağının yanında oturacak sonra yavaş yavaş odanın dışına doğru gidecektim.3 hafta içinde Emre kendi kendine uyumayı öğrenmiş olacaktı.Evdeki hesap çarşıya uymadı.İlk gün tam dediğini yapamasam da idare etmiştim ama ikinci gün uyanmasının üzerinden 8 saat geçmişti ve hala uyanıktı.Parmaklıklı karyolasında ayağa kalkıyor ,emziğini yere atıyor, acıklı seslerle ağlıyordu.Ağlayarak Seride hanımı aradığımda şaşırdı nedense ve ''Bildiğiniz gibi uyutun'' dedi. Ben bana cesaret vermesini ,vazgeçmeyin demesini bekliyordum oysa .Eğitim maceramız da böylece bitti.

bir dönem de böyle uyuduk

1 yaş civarı ne mutlu ki gündüz uykularına da memede geçebilmeye başladı.En azından yataktaydık ,uzanıyordum hatta kitap okuyordum o emerken.Uykuya dalma süresi en kısa 30 dakikaydı memedeyken bile.İyice uykusu gelmemişse uyumazdı, sabah 7-8 de kalktı ise öğle uykusuna yatması  15:00 civarında olurdu.Eh gece uykusu da 22:00-23:00' lere sarkardı.Artık boşvermiştik.Kaçta yatarsa yatsın diyordum ,uykusuzluk hayatımın bir anda en somut gerçeği olmuştu.Beyin kimyamın  değiştiğini hissediyordum. Eşimin ya da anne-babamın uyumasına sinir oluyordum.Uyumak benim hakkım olduğu kadar kimsenin hakkı değildi. Etrafımdaki herkesten ''git biraz uyu ,biz Emre'yle ilgileniriz'' demelerini bekliyordum ve eşim dışında kimse bunu demiyordu !! Delirmediysem bu 3 yılda kesinlikle eşim sayesindedir.

Bu kadar travmatik bir süreç yaşıyor olmamda kendi uyku alışkanlıklarım çok önemli rol oynadı şüphesiz.Uyumam için sessiz (mutlak sessizlik)  ,karanlık bir odada ,rahat bir yatakta ve yastıkta yatıyor olmalıyım.Bir kere uyanırsam geri dalmam çok zordur ayrıca.Gün ışığı ile uyanırım genelde ve kendimi zorlasam da uyuyamam vs. Öyle çocuk memedeyken hatta yanımda yatarken de uyuyamazdım.En küçük bir hareketinde ,azıcık gürültülü nefes alışında uyanırım hala.Dolayısı ile şöyle oluyordu , diyelim ki 22:00 de yatağa gittik ,bir kere çocuğun uyumasına kadar geçen sürede gerildikçe gerilirdim, ha uyudu ha uyuyacak derken dakikalar geçer giderdi, direnirdi de direnirdi oğlum; gözlerini zorla açık tutmaya çalışırdı ,tam uyudu derken uyanırdı vs. Gerçekten uyuduğunda ise ben tükenmiş hissederdim ve uyuyamazdım.Ki bu çocuk maksimum 3-4 saat içinde tekrar uyanacak.22:30'da uyudu diyelim, kalkıp tuvalete gidip biraz ortalıkta dolanırken saat 23:00 oldu bile.Kaldı mı 2.5 saat uyanmasına.Ben yatıp uyuyana kadar da en az bir yarım saat geçer ve 2 saat sonra Emre uyanır.Döngü aynen başlar.Çok çok istisnalar dışında gene her uyanışında en az 15-20 dakika emer ,ben o arada ayılırım , beynim cadı kazanı gibi kaynamaya başlar.İşte böylece bir ZOMBİ ANNE oldum.

26 aylıkken memeden kesene kadar 3-4 saatte bir uyanmalar ve işkenceye dönüşmüş gündüz uykusuna yatırma faslı devam etti. Bakıcısız olduğumuz 3 aylık bir dönemde annemle babam çarşafta sallayarak uyuttu dana kadar olmuş çocuğu.

arabada ilk kez uyuduğu yolculuk,Urfa'ya ilk gidişimiz

Hepsi bir yana uykusunu yeterince alamayan ve dinlenemeyen çocuğum aşırı derecede hareketli ,huysuz ve iştahsızdı .Onun cephesinde de işler berbattı ve bunu farkettikçe daha da çok perişan oluyordum.

Memeden kestik , epey bir bir süre daha uyanmalar devam etti ama 3 saatte bir değildi artık.1 ya da 2 kezdi ki Allah'tan daha ne isterim..3 yaşını doldurduktan sonra arada gece uyanmamaya başladı.Gündüz uykuları hala problem.Dört gözle gündüz uykusu faslının bitmesini bekliyorum.

Karnımdaki bebeğe sık sık şunu söylüyorum  : Hiç şansın yok ; uyku eğitimi alacaksın ufaklık !! Zira böyle bir 3 yıl daha eşimle boşanmanın ,çıldırmanın ve dahi cinnetin sebebi olabilir kolaylıkla.

Oğlumun gene uyumadığı ve zombiye dönüştüğüm şu günlerde çıldırmanın eşiğine geldiğimi hissediyorum sıklıkla.Yaşadığım tek kelimeyle ''ÇARESİZLİK''..Artık 3 yaşına gelmiş bir çocuğu uyutmak için yapılacak fazla bişey yok ; odasının kapısını üstüne kilitlemek dışında (Hiç yapmadım çok şükür). Bir şekilde uyutmak zorundayız ve bunun için bin takla atıyoruz.Eşim olmasa kendimi kaybetmem işten değil.

azar işittiğim yerlerde emekleme hadisesi,havaalanında

balkon gideri kontrolü

Bazı bloglarda rastlardım ''Tünelin ucunda  ışık var ''temalı yayınlara.Anneler  3-4 yaşını geçmiş çocuklarla hayatın daha kolay olduğunu anlatırlardı ;pek özenirdim ,çok şükür bana da kısmet oldu.

Bu akşam bir komşuya çaya gittim ve yaklaşık 4 saat boyunca yerimden nadiren kalktım .Bir dönemi aştığımızı düşünüp mutlu oldum.Aylarca eşimle aynı anda yemek yiyemediğimiz zamanları anımsadım.Birimiz mutlaka Emre'yle ilgilenmek zorundaydı diğeri yemek yerken.Bebek arabasında birşeyler yiyerek veya oyuncakla vakit geçirdiğini de pek hatırlamıyorum.Genelde ya yere bırakırdık emeklesin diye ya da kucağımızda olurdu.Havaalanında yerlerde emeklediğini gören ablalardan biri bana çıkışmıştı  izin verdiğim için.''Ya kucakta tutacaksın ya bırakacaksın ,kucakta olduğunda da gezdireceksin ,buyur sen yap ''demediğim için hala pişmanım.Mahcup mahcup açıklma yapmaya çalışmıştım güya aldırmıyormuş gibi davranarak.Hijyen kaygımız sıklıkla oyalama kaygımızın gerisinde kaldığından 10 aylıktan beri yerlerdedir Emre.

Geçen hafta yaptığımız uçak ve araba yolculuklarında da farkettik ki Emre büyümüş.İkna edilebiliyor , kendini ifade edebiliyor ,derdini anlatabiliyor.Sıkıldım diyor ,yoruldum diyor ve herşey çok daha kolay oluyor.

İlk 2 yıl  bizim için zordu , uyku meselemiz başlı başına bir travmaydı.İkinci bebekle ilgili tek hayalim uyku konusunda daha istikrarlı olmaktır benim.Bir de artık ağlama sesine tahammül etmem gerektiğini biliyorum.Tecrübe ne kadar işe yarıyormuş göreceğiz hep birlikte.

sahilde

      Gece insanı olmadım hiçbir zaman.Lisede  kızlarla toplandığımızda bile 12 oldu mu gece ,ben yatmaya uğraşırdım.Uykumu alamazsam çok gergin olduğumdan mıdır uykularım hep hafif olduğu ve diğerleri gibi 11-12' lere kadar uyuyamadığımdan mıdır bilmem erken yatmaya çalışırım hep.
    Oğlum da bana çekti sanırım,pazar sabahı ve 06:10 da ayaklandık.Şükür ki onunla birlikte uyumuştum dün akşam 10 civarı.Haftasonları saat 8:30 da biz kahvaltımızı etmiş,ortalığı toplamış,şimdi ne yapsak diye düşünüyor oluyoruz ; ne güzel değil mi??
    Çocuklu yaşam bizde böyle çocuksuz dostlar.Erken yatıyoruz,karanlıkta kalkıyoruz (her zaman değil korkmayın) ,siz ''kahvesiz ayılamam'' diye mızmızlanırken bizler Pepe ile çayda çıra,Trakya karşılması,fidayda oynuyoruz.Eğlence gırla gidiyor anlayacağınız.
   Bir de bunun diğer türlüsü var ; geceyarılarına kadar anneyle oturup 9-10'a kadar uyuyan bebeler ,ha bir de akşam 8'de yatıp sabah 8'de kalkanlar var ki işte onlar benim gözüme görünmesin.Anne dediğin uykusuz olur arkadaş !

Sen misin geç uyuma sorunumuz çözüldü diye aleme ilan eden?Bu akşam aldım boyumun ölçüsünü.Sekiz gibi uyuyan minik sekiz buçuk gibi mızırdanınca emzirmek için aldım.Emdi beyefendi ve birden oturuverdi kucağımda,bakışlar cin gibi.Sanki saatlerdir uyuyor.''Tamam''  dedim ''Bittim ben''.Herşey başa dönüyor.Şimdi on ikiye kadar oturacak bizimle,sabah da ona kadar uyur.Gene de ''Allah'tan ümit kesilmez'' diyip emzik-pışpış ikilisine sarıldım.Pek uyuyacak gibi görünmese de itiraz da etmedi.Bir on dakika kadar pışpıştan sonra gözler kapandı ama dalmadı.Bir saate yakın böyle devam ettik.Yatağa koyuyorum ayılıyor,alıyorum dalıyor.Sinirlerim bozuldu.Evde de misafir var,Allahtan yabancı değil..

Sonuçta uyumaya devam etti zor da olsa ;ben de bir dahiliye sözlüsü atlatmışım gibi başağrısına yakalandım.Zor bu uyku meselesi zor,bir kez daha anladım.

Birçok  popüler anne-bebek blogunda  sıklıkla yazılıp çiziliyor Tracy hakkında..Benim bu kitapla tanışmam hamileyken okudugum bloglar sayesinde oldu.Kitabı hemen satın aldım ve içine gömülüverdim,600 sayfanın hepsini bir çırpıda okudum.O sıralar doğum yapan bir arkadaşın sıkıntılarını gördükçe de Tracy'ye hak verdim canı-gönülden.

Ben Bebek Bakım Sorunlarına Mucize Çözümler kitabından bana kimsenin söylemediği çok güzel şeyler öğrendim; birkaçını sıralarsam:

--Her bebeğin bir mizacı var;BENCE EN ÖNEMLİ NOKTA BU.Anne-babanın yapması gereken ilk şey bebeğini kişiliği=tercihleri olan bir küçük insan olarak görüp onun mizacını tanımaya çalışmak.Bebeğiniz melek-kitap-nazlı-hareketli-huysuz bebek kategorilerinden hangisi/hangilerine giriyor?Bunu keşfettikten sonra bebeğe bakış açınız da farklılaşabilir.Oğlumu ben melek-kitap bebek olarak tanımlıyorum ve çok ama çok şanslı olduğumu biliyorum.

--Ebeveyn olmanın birinci kuralı: Her durumda SABIR ve BİLİNÇ  sahibi olmak zorundayım.

--Benim bebekli hayatımı en çok kolaylaştıran önerilerden biri ağlayan bebeğe mutlaka meme verilmesinin gerekli olmadığı oldu.Özellikle ilk günlerde anne de bebek de acemi iken ve etraf ''emzir emzir'' diye tezahürat yapan bilumum aile yakını ile dolu iken bunu bilmek çok önemliydi.Bebeği sürekli beslemek de onu rahatsız eden birşey sonuçta.Oğlum en az yarım saat memede kalıp emdi ise sonraki 2 saat boyunca ona meme vermedim.Gazını çıkarttım ya da kucak istediğini düşünerek sakinleştirmeye çalıştım.Gece de aynı şekilde davrandim.En az 2-3 saat olmasına dikkat etmeye çalıştım emme aralıklarının.Bunun bana çok önemli bir getirisi oldu :her uyandığında meme isteyen bir bebek olmadı oğlum (Bu tamamen oglumun mizacı ile ilgili de olabilir bu arada).

--Tracy bir bebeği uzun süre ağlamaya terk ederek ona herhangi birşey öğretilemeyeceğini söylüyor.Ben zaten bebekler sözkonusu olunca inanılmaz yufka yürekli bir insan oluyorum ve ağlatmayı bırakın zorlamanın herhangi bir çeşidini uygulamam mümkün değil -en azından şimdilik-

Daha pek çok nokta olsa da ilk aklıma gelenler bunlar.Tracy'ye göre eğer ebeveynler yeterince sabırlı ve bilinçli davranırsa bir bebek saatinde yemeğini yer,sonrasında oyun oynar/oyalanır ve gündüzleri 1-1.5 saatten iki kez geceleri de 10-12 saat olmak üzere güzelce uyur.Yazması bile ne kadar keyifli! Hamileyken ben de mest olmuş ve elimden geldiğince Tracy 'ci olmaya niyet etmiştim.Gel gelelim kazın ayağının öyle olmadığını çabucak anladım.Ek gıda telaşında olduğum bugünlerde ve özellikle de uyku konusunda Tracy kanunlarını ihlal ediyorum.Hele bir açayım şu kitabı dediğimde veya bazı bloglardaki başarı öykülerini okuduğumda gaza gelsem de ı ıh! Şimdilik oğlumu kucağımda hafif sallama ve pışpışla uyutuyorum.Bu ''uyutuyorum'' kelimesi bile sinir bozucu aslında ,belki biraz çabayla kuzucuk kendi kendine de uyuyabilir, ne dersiniz?