Ayın Aydınlık Yüzü

Blogunda En Sevdiğin Yazı Hangisi?

Yazar sevgili günlük Cuma, Ocak 22, 2016 bin kere okudum, blog dünyası, Cihan Aktaş

CİHAN AKTAŞ KADINLARI İLE HASBİHAL

Yazar sevgili günlük Salı, Eylül 09, 2014 bin kere okudum, Cihan Aktaş, depresyon yazıları, Kitaplık, okudum-izledim

Fıstık ağacındaki evin hamarat hanımı; bugün sen varsın aklımda. Siyasi nedenlerle Almanya'ya kaçan kocasının peşinden gidip oraya bir türlü ısınamayan , kendini feda ettiğini bile fark edemeyecek kadar görev bilinci ile dolu nice yurdum kadınlarından birisin biliyorum. Orta boylu, hafifçe kilolu, sağ kolunda iki altın bilezik, pazardan alınmış penyeler ve eteklerle kendince şık, derli toplu, tertemiz. Dava adamı kocan o vaazdan bu sohbete , buluşmalardan tanışmalara koştururken sen yabancı bir ülkede yabancı duvarları ev kılma derdindesin. Komşularını özlüyorsun, birlikte börekler, mantılar açtığın, kısırlar baklavalar yaptığın komşularını. Göç tarihinden geriye sarıp sarıp zamanı, ayrıntıları tekrar düşünüyorsun, kahve fincanından çıkarılan kehanetleri, yakınlarının sözlerini. Tanıdık bir sese hasret geçiriyorsun yıllarını. Yürüyüş yapmanı tavsiye ediyor doktor ve sen düşünüyorsun ''Gidecek bir yerim yoksa ne kadar yürüyebilirim? '' Sandıklarda, divan altlarında çürümeye terk edilmiş çeyizlerin için kederleniyorsun. Biliyor musun ben de yeni anlıyorum, o çeyizler gençlik hayalleriymiş insanın. Gördüğümüz düşlermiş, insanlara inandığımız, geleceği ışıklı bir yol sandığımız altın zamanların elle tutulur haliymiş çeyiz dediğimiz. (FISTIKAĞACINDAKİ EV)

Onlarca hikayesini okumuşken Cihan Aktaş'ın, unutamadıklarımdan biri de sensin Dağınık Dünya'nın dağınık hanımı. Bir türlü toparlayamadığın kütüphanen, bulaşık yığılı mutfak tezgahın, albümlere yerleştirilemeyen fotoğrafların, yatılı misafir gelecekse ancak girişebildiğin büyük temizliklerin, ''Önce bir çay içeyim'' duygun, çocuğuna yemek yedirirken koltuğa kanepeye bulaşan yemek artıkların ile bana çok yakınsın. Tam temizliğe niyetlenmişken aklına bir cümle geliyor, işi gücü bırakıp o cümlenin geçtiği kitabı arıyorsun. Kendini ev hanımı olarak görmek, kabul etmek istemiyorsun ama biliyorsun ki gerçek bu. Darmadağınık beyninle, ruhunla, evinle, yaşamıyorsun da sürükleniyorsun çoğumuz gibi. (DAĞINIK DÜNYA)

Başkasına tercih edilmenin acısı içindeki genç kız seni de unutmadım. Ciddi, ağırbaşlı duruşunla, cinsiyetini saklayan kıyafetlerin ve erkeksileşmiş edan ile emindin onun seni seçeceğinden. Bir vapura binme telaşı sırasında gördün adanmaya hazır olduğun adamı, yanında ince, narin duruşlu, mor elbiseli, mizah dergisi satın alabilen, dikiş nakış kursuna giden gayet dişi duruşlu bir kızla. Öylece kalakaldın, bir an yanlarına gidesin geldi, unuttuğun bir şey vardı sanki..Unutulmuştun, görmezden gelinmiştin; lafa gelince mangalda kül bırakmayan icraate gelince annesinin beğendiği kızlarla evlenen çelişki dolu bir adam tarafından. ( SEÇİLEN)

Bir sabah erkenden oğlunu kaptığı gibi kendini parka atan tombul genç anne, sen de varsın sohbet masasında. Şişmanladıkça şişmanlayan, titiz, çocuğuna kocasına düşkün gencecik bir kadınsın. Eşin artık beğenmiyor seni. Laf bile sokuyor kilolarınla ilgili. Bir de huysuz görümcen var, evinizi sattırmaya çalışan, sinir bozucu, gıcık şey. Gene bir tartışma sonrası, çantanı ve oğlunu alıp çıkıyorsun. Yakındaki bir parka geliyorsun. Sen bu saatlerde uyursun genelde, Şaşkınlıkla izliyorsun sokaklardan, caddelerden akıp giden hayatı. Şen şakrak öğrencileri, görmüş geçirmiş yaşlı bir adamın çöp tenekelerini karıştırmasını,..Çantanda bir simit alacak para var sadece. Düşünüyorsun, bir çıkış yolu arıyorsun. Annene gitsen kızacak sana, ''Evine kocana ,sahip çık'' diyecek. Hep böyle sorumsuzdu kocan, daha nişanlıyken bekletmişti seni bir keresinde saatlerce, Olsun, yine de iyi adamdır, oğluna da pek bağlıdır. Şimdi sana gereken sıcak bir çay, taze ekmekle hazırlanmış bir kahvaltı sofrası ve ''Aman boşver, elalem nelerle uğraşıyor, senin kocan onlarınkilere bakarak çok iyi '' diyecek birileri.. (PARKTA BİR SABAH ERKENDEN)
.....

Ah Cihan Aktaş hikayeleri! Yatılı okul kimsesizliğinin, kasabalı olmanın, gençliğin, saf duyguların, bir şeye gerçekten inanmanın, geleneklere kafa tutmanın, arayışların, bulduğunu sanışların, kadın olmanın ; galiba en çok kadın olmanın sayısız halini anlatır. Öyle içten, öyle sahici ,öyle hayatın içindendir ki mutlaka ''İşte, işte, bu benim'' dedirtir insana. Kederlidir, hüzünlüdür. Bugünlerde tekrar elime aldım, unuttuğum hikayelerini okuyunca eski arkadaşlarla karşılaşmış gibi oldum. Fırata Adanmış Bir Ömür, Bal Festivali, Sihirli Karanfiller, Aile Fotoğrafı gibi öyküleriyle tekrar tekrar hüzünlendim, insanlığın kimsesiz , çaresiz nice hallerini hatırladım,

Çok seviyorum seni Cihan Aktaş. Çok. İyi ki varsın, iyi ki yazmışsın.

İKİ ÇOCUKLU HAYATIMIZDAN ESİNTİLER

Yazar sevgili günlük Perşembe, Nisan 03, 2014 Cihan Aktaş, günlük, iki çocuklu hayat

Doğdu doğacak derken yarım yılı aştık iki çocukla. İkinci ayımızın bittiği gün başlayan bakıcımız için Allah'a ne kadar şükretsek azdır. Onun sayesinde fazla hırpalanmadan bugüne geldik. Ev işlerine ve yemeğe fırsat buldukça yardım ediyor. Şu yazıda uzun uzun anlattığım gibi ben rahat bir anneyim. Evin dağınık ,muslukların lekeli , çekmecelerin karışık olmasını dert etmeyebiliyorum. Anne olmadan önce de öyleydim. Ev işi bana hep değerli zamanın israfı gibi geliyor. Cihan Aktaş'ın Dağınık Dünya isimli eşsiz hikayesindeki anne gibi hissediyorum bu ev işleri mevzusunda. Elim gitmiyor bir türlü o çeşit çeşit fırçalara, bezlere, deterjanlara. Giren çıkanın fazla olmadığı bir yaşantımız olması rehavet düzeyimi iyice artırıyor .Özellikle yatılı misafir geleceği zaman feci halde depresyona giriyorum ; yapılacak işleri ancak o zaman farkedebiliyorum.

Eren'in evdeki varlığının henüz baskın olmamasının etkisi ile Emre'de dramatik değişiklikler olmadı. Seviyormuş gibi davranıyor kardeşini. Dört yaşa yaklaştığı bu güzel günlerde dil becerileri iyice gelişiyor. Sabahları kuş cıvıltıları gibi sesler çıkaran Eren'i ve ona sevgiyle bakan Emre'yi izlemek çok güzel.

Uykusuzluk yine hayatımda ama ilk çocukta olduğu kadar odak noktası değil. Uykusuzluk kadar yorucu olan ''aslında azıcık uğraşsam daha iyi uyuyacak'' saplantısının suçluluğunu taşımıyorum bu sefer. Bir şekilde geçtiğini, geçeceğini biliyorum. Eşimin sonsuz sabrı ve merhameti sayesinde sabah beş-altı gibi başka bir odaya çekilip uyumaya gayret ediyorum. Akşamları da tavuklarla birlikte uyuyoruz. Memleketin bu kadar altüst olduğu seçim haftasında bile takip edemedik gündemi. Farklı bir boyutta yaşayacağız bir süre daha. İki yıl sonra ikisinin de odalarında , sabaha kadar uyuduklarını hayal ediyorum. Mustafa ile canımızın sıkıldığını, rahatça birşeyler izleyip okuduğumuzu. İnsanı umut yaşatır ne de olsa:)

Yarım yıl böyle geçti, darısı diğer ayların başına.