19 Mayıs 2013 Pazar

İLAÇ NİYETİNE ANNE BLOGLARI


Okumaya hastalık derecesinde düşkün biri olarak blog okumayı da seviyorum.Bloglardaki insanların senin benim gibi sıradan olmalarını seviyorum en çok.Bebeğin / çocuğun  küçük ve /veya çıldırtıcı olduğu ,anneninse ayrı bir evrende yaşadığı o ıssız günlerimde yalnız olmadığımı bilmek iyi geliyor bana.Röpörtaj okumayı da çok severim ,insanların deneyimlerini öğrenmeye ,onların hayatlarına süzülüyormuş gibi olma duygusuna bayılırım.Yıllardır sektirmeden okuduğum biri de Ayşe Arman'dır bu nedenle.İlginç ve alanında en başarılı kişilerle yaptığı söyleşileri arşivden de olsa mutlaka okurum.

Anne blogları o kadar fazla ki.. Başlangıçta hepsine göz atmaya çalışıyordum ,zamanla yazılarını dört gözle beklediğim 2-3 kişi kaldı.Biri deli anne Mümine ,diğeri blogcuanne Elif,biri de son zamanlardaki keşfim ikiz anası Selcen..Elbette unuttuklarım vardır ,http://kendiizinisurendeli.wordpress.com/ 'ye de arada uğrardım örneğin.Kitap ve film tercihlerimde olduğu gibi bende duygu uyandıran blogları seviyorum.Okurken biraz da olsa kendimden bişey bulabildiklerimi..Bazı bloglardaki anneler tam birer ''profesyonel''.Çocuklarına zinhar organik olmayan bişey yedirmiyorlar ,asla televizyona izin yok ,mütemadiyen kitap okuyorlar ve mutlaka 8'de uyumuş oluyor bu annelerin çocukları ; eh pek de benim gibi ''amatör''lere göre değil :)


Vazgeçmeyi hiç düşünmediğim biri varsa Deli anne Mümine'dir yazan anneler içinde.Hani insan eşiyle vs karşılaşmasını,ilk bakışmasını unutmaz ya ben de unutmuyorum ; bir gece (tabi ki gece,çocuk uyuduktan sonraki o mutlu saatlerde) webde gezinirken bir şekilde onun sitesine çıkmıştı yolum.Mor zeminde puantiyeli bir blogspot'u vardı o vakitler ,sayfasının üstünde türlü resimlerden oluşan bir kolaj.Herbir resme bayılmıştım ; bir Türk kahvesi fincanı, üstüste yığılmış kitaplar ,bisiklet üstünde bir kız hatırladıklarım..O zamanlar onun da Kerim'i 6 ay civarındaydı ve bütün yazılarını bir çırpıda okuyuvermiştim. O kadar gerçek ,içten ve hepimiz gibiydi ki ciddi ciddi heyecanlanmış ve hemen bir mail yazmıştım.o da bana ''Yaptığıma kolaj dendiğini bile bilmiyordum'' yazmıştı:). Son aylarda bloğu seyahat temalı  ve ''delilik'' düzeyi azalmış olsa da samimiyeti baki deli annenin.Muhteşem fotorğraflarını da paylaşarak yaşattığı görsel keyifse ayrıca kayda değer.

Blogcu anneyi bilmeyen yoktur sanırım.Kendine has tarzı ile kimseyi yargılamadan,eleştirmeden,her annenin sıkıntılarına (okul gibi) parmak basan donanımlı bir anne olarak blog dünyasında yeri doldurulamaz biri.

Selcen'i nasıl keşfettim hatırlamıyorum ama bloğu http://birkizbiroglan.com/ kesinlikle antidepresan etkiye sahip.Bir ikiz annesi olarak yaşadıklarını öyle esprili bir dille anlatıyor ki sesli kahkahalar garanti!!


İyi ki yazıyorsunuz güzel anneler,iyi ki varsınız. Gezdiğim dikenli annelik yolunda benim için nadide çiçeklersiniz hepiniz.



4 yorum :

  1. ben bu yazıyı okudum ama telefondan cevap ayzamadım bu yüzden... çok teşekkür ederim.. hatırlar mısınd emiştin ya, unuttuğum ne çok şey olduğunu hatırladım evet:)

    çok çok eskileri hatırlıyormuşsun, bıdı bıdı yazdığım zamanları, çıldırdığım ve kendimi susturamadığım zamanları:)

    sevgiler güzel arkadaşım

    YanıtlaSil
  2. Demek ki unutmak gerekiyor bazı şeyleri..iyileşmek için..Ben de unutabilsem keşke bu zamanları..

    YanıtlaSil
  3. Merhaba, dikenli yollarinizin sonu bir gul bahcesine cikiyordur umarim.
    Hatirlatmak isterim az da olsa baba bloglarimizda var artik!
    Gonlunuze saglik, basarilar! :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkür ederim babacık.Hoşgeldiniz.

      Sil