Cuma günü yani gitmeme 2 gün kala önceki yazılarda bahsettiğim düğün için Almanyaya gelmiş olan teyzemler bizi ziyarete geldiler. Kardeşim mükellef bir sofra hazırlamak istedi ve günümüzün yarısı mantı yaparak geçti. Deneme için pişirdik birkaç tane ve ağzımıza garip bir tat geldi. Anladık ki maydanoz diye markette satılan yeşillikler taze kişnişmiş! Neyse ki çok farklı değildi, afiyetle yendi mantımız. Evde olmak, mutfakta birlikte hazırlık yapmak da güzeldi.


Ertesi gün onlarla gezmek için tekrar Brandenburger meydanına gittik. Duvar'ı bir de güneşli havada gezmiş olduk.

Cumartesi akşamüstü misafirleri yolcu ettik ve eve döndük. Oldukça yorgunduk. Bir önceki gece pek uyuyamamıştım. Eşyamı topladım vs. Son günümüzdü, içime oturan keder elle tutulur gibi gerçekti. Sonra kardeşimle konuşmaya başladık ve iki buçuğa kadar uyumadık.

Sabah erkenden havaalanına gittik. Ayrılmamız çok üzücü oldu. Önce Münih'e uçacak, aktarmalı uçuşla Bodrum'a gelecektim. Münih havaalanının büyüklüğü gözümü korkutuyordu. Uçağımı bulabilecek miyim diye kaygılanıyordum. Gelirken getirdiğim kitabı kardeşime bırakmış ve Murathan'ın Yüksek Topuklar'ını almıştım. Ona sığınıyordum ara ara.

Münih'e giden uçakta tam arkama gürültücü bir grup oturdu. Biraz sarhoştular. Bir önceki gün maç varmış, bağıra çağıra konuşuyor, gülüyorlardı. Hiç uyuyamadım. İndikten sonra sakince biletteki kapı numarasını buldum. Uçağıma daha üç saat vardı, acayip yorgun, uykusuz, perişandım. Hemen kapının dibindeki koltuklara uzandım, ceketimi başımın altına koydum.

Uyandığımda saat 11:15'di ! Kapı kapanmış, adım anons edilmiş defalarca; özetle uçağı kaçırmıştım!

Saat 14:30'da Thy'nin İstanbul uçağına binene kadar geçen 3 saatin yorgunluğu 15 gün geçmedi. Devasa havaalanı binasında THY ve Pegasus'u bulmak için yaklaşık bir saat dolaştım. Pegasusun kendi ofisi yokmuş, biletleri AHS isminde bir firma satıyormuş. Firma görevlisi epey uğraştı ama olmadı. Neredeyse 2 kat pahalı olan THY bileti almak zorunda kaldım. Döndüğümün ertesi günü o alınamayan pegasus biletinin ücretinin kredi kartımdan çekilmek üzere açık provizyonda beklediğini görünce yaşadığım şok, AHS, pegasus, garanti bankası ile defalarca yapılan görüşmeler, sinir-stres cabası.

14:30'da uçağa bindiğimde  derin bir nefes alabildim. İstanbul'a indiğimde doğrudan Bodrum uçağının kapısına gittim. İyi ki de öyle yapmışım çünkü saatimi 1 saat ileriye almam gerekiyordu ve ben onu da unutmuştum.

Gece yarısından önce Bodrum'a indim. Çocuklar uyanıktı, etkilenmiş-sarsılmış görünmüyorlardı. Herkes keyifliydi.

İşte böyle..Gittim geldim, heybeme bir çok duygu, anı, mutluluk ve hüzün doldurdum. Bloga da epeyce yazı :)

İner inmez içtiğim çay, Milas havaalanı

------------------------------------------------Son--------------------------------------------------------------------

Yıkık kilisenin içi, oldukça heybetli ve etkileyici

İlk 2 gün dur-durak bilmeden gezince ve listemdeki görülecek yerleri neredeyse bitirmiş olunca 3.güne dinlenerek başladık. Öğlene kadar evde olmanın, kanepede kitap okumanın (Saklı Bahçeler Harita'sını bitirdim, Unutma Dersleri kadar çarpıcı değildi fakat nasıl bir tesadüfse biri Berlin'de, biri Türkiye'de iki kız kardeşin öyküsü olması, Duvar'ı anlatması gibi detaylarla merak uyandırdı, hevesle okudum).

Europa Center'de Çikolata Fabrikası isimli dükkanda kötü bir kahve içtik.

Öğleden sonra Berlin'in Taksim'i diyebileceğim Kudam caddesine gittik. Zara'nın büyükçe bir mağazası vardı, epey kıyafet denedim. Vitrin baktık. Sohbet ettik. Pizza yedik.

Kaiser Wilhelm Anıt Kilisesi

Of of..Bu elektrikli BMW'ler heryerdeydi ve çok güzeldi.

Günü bir Türk restoranı olan Angora'da tamamladık. Oldukça şık, takım elbiseli adamlar ve ışıldayan kadınlarla doluydu. Türkçe konuşmanın, çay istemenin, naz yapabilmenin hazzını hatırladım. İçim rahatladı. Tüketiciler olarak kral gibi olduğumuzu iliklerime kadar hissettim. Berlin'in Alman esnafına puanım 10 üzerinden 2. Hizmet sektöründe nasıl bu kadar beceriksizler anlamadım.

3. gün hava çok güzeldi. Memleketimi özlemek güzeldi.  Şık caddeler, apartmanlar, hoş insanlar güzeldi.

-----------------Devam edecek----------------------------------------------------------------------------------

İkinci gün programımızı çocuklara göre yaptık. Okul tatilinin olduğu zamana denk gelmesi  de hoş bir rastlantı oldu.

Bir önceki gün Reichstag için sabah 10:30' a randevu almıştık. Metro ile tam vaktinde gittik. Sıraya girip tıpkı havaalanı gibi güvenlikten ve pasaport kontrolünden geçerek binaya girdik. Bir sürü genç insan görevlendirilmiş , gayet düzenli bir şekilde yardımcı oluyorlar. Binaya giriş ücretsiz, ses kaydı (üstelik Türkçe seçeneği ile) var, o da ücretsiz!


Arkamızda görünen cam kubbeyi dolanarak en tepeye çıkıyorsunuz. Piste adım attığınızda ses kaydı başlıyor ve tüm Berlin'i kuş bakışı anlatıyor. ''Sağdaki sivri çatılı binanın adı şudur, tarihi de şöyledir '' gibi gayet güzel ve özet bir panorama şansı sunuyor. Çok beğendim. Cam kubbeye bayıldım. Almanların tarihlerini anlatmadaki becerisi ve hevesine hayran oldum. Keşke bizim o güzelim şehirlerimiz için de böyle planlamalar yapılsa. Boş boş gezerek , sağa sola bakıp,  Çin malı birkaç magnet alarak olmuyor bu işler.

Laterna nedir diye merak eden olursa işte buymuş

Parlamento binası sonrası kendimizi Meşhur Branderburger meydanına attık. Çocuklar uzun süredir Madam Tusso Balmumu Müzesi'ni görmek istiyorlarmış. Malesef giriş oldukça pahalı. Star Wars'la ilgili bir aktivite vardı, onlar için ayrıca ücret ödeniyor sanırım. Çok da kulak kabartmadım.

Heykellerin inandırıcılıkları sahiden de şaşırtıcı. Her an canlanıp yürüyecekler gibi hepsi. Ünlülerden (One Direction, Justin Bieber vs) , Einstein'a, aktrislerden futbolculara ekranda gördüğümüz herkes oradaydı. İlginç bir deneyimdi doğrusu. Tek başıma olsam ilk tercihlerimden biri olmazdı. Ünlülerin taklidi ile fotoğraf çektirmek için fazla gelirdi o para.





Bu pembe takımlı yakışıklı delikanlı benim ilk göz ağrım, delice sevdiğim ilk bebeğim, yeğenim Efe. Kendisi dansa sardırmış durumda ve ünlü Branderburger köprüsü önünde ilk videosunu ben çektim. Video ekleyemiyorum ama youtube'da ALLR8 ismi ile yayınlıyormuş.



Burası Hitler'in katlettiği çingeneler için yapılmış bir anıt. Çok etkileyiciydi. Kocaman sığ bir havuzdan su içen kuşlar, hafif bir müzik..Ortadaki mermer üçgen su seviyesinden birkaç santimetre yüksekte ve üzerine her gün taze çiçek koyuyorlarmış.

Ve Katledilen Avrupalı Yahudiler Anıtı . Oldukça etkileyici, dev bir alan. Nazilerin yaptıklarının dehşetinin unutulmaması açısından çok da iyi yapmışlar. Görünce oldukça şaşırdım, bu kadar büyük bir alan olduğunu düşünmemiştim. Blokların arasında dolaşırken içinden çıkılmayacak upuzun bir tünelde gibi hissediyor insan kendini. 

Sokaklar cıvıl cıvıl..Efe'nin karşısındaki heykel aslında canlı bir insan.

Efsun'a söz verdiğim için sinemaya gittik; Angry Birds. Almanca izlemek garipti tabi.

Kardeşimin özene bezene çektiği resimlerden biri

Düğün ve Münih'den dönüşün yorgunluğunu atmadan erkenden düştük yollara. Bu sefer gezmek için geldim dedim defalarca. Planımızı, Doğu Yakası Galerisi, Checkpoint Charlie, Mokkabar ve Dom'u gezecek şekilde ayarladık.

7 yuroluk günlük biletle metroya bindik. 1-2 aktarma yaptık ve bir yerde sorarak East Side Gallery'yi bulduk. Özetle 1989'da yıkılan Berlin Duvarı'ndan kalan 1.3 km'lik duvarı 1990'da 105 ressamın boyaması ile oluşmuş. Resimlerin genel teması özgürlük ve duvarın insan ruhunda yarattığı travma. Er ya da geç her diktatörün devrileceğinin, insanın en temel ihtiyacı olan özgürlüğe ulaşmak için mutlaka bir yol bulacağının anıtı olan bu yapı görmeye değer.

Hava gayet soğuk, belli oluyor mu?

Öpüşen iki politikacı resmine her yerde rastlamak mümkün. Birkaç kez araştırdım ama aklımda kalmadı kimdiler, neydiler diye. Vikipediye bakabilirsiniz ayrıntı için.

Tanrı neye benziyor? Siyah bir kadın.

Checkpoint Charlie müzesine giriş 12.5 yuroydu. Sesli kayıt da paralıydı yine de ısrarla girmek istedim. Dünyada yükselen trend olarak ''Ürüne değil deneyime para vermek'' felsefesini çok değerli ve anlamlı buluyorum. Müzeye verdiğim 30 yuroyu bir ayakkabıya verseydim elimde sadece eskiyip atılacak bir ürün olacaktı, şimdi Berlin duvarıyla ilgili bir sürü fikrim ve duygum var.

Checkpoint Charlie (Çarli Kontrol Noktası)

Checkpoint Charlie (Çarli Kontrol Noktası) müzesinden bir görüntü. İnsanlar Batı yakasına geçebilmek için arabaların içindeki müzik sistemine , benzin depolarına filan saklanmışlar

Berlin Mokkabar

Duvar ve Checkpoint'den sonra bir molayı hak ettiğimize karar vererek kardeşimin methini çok duyduğu Mokkabar'a gittik. Gündüz vakti mumlar yanan gayet hoş, daha çok gençlerin takıldığı mekanda vegan kahvaltı söyledik. Bizde masada ne kadar çok tabak varsa kahvaltı o kadar zengin kabul edilir, Berlin'de herşeyi aynı tabağa koyarak bulaşıktan tasarruf ediyorlar sanırım. Özellikle meyveler çok lezzetliydi, genel olarak sevdim Mokkabar'ı.


Sonraki durağımız Berlin Katedrali yani Dom. Son derece gösterişli olan yapıyı bu sefer adam akıllı gezmeye niyetliydim. Giriş ücretli, 7 yuro idi sanırım. Ana kubbenin etrafına tırmanmak için 267 basamaklı bir merdiveni çıkmanız gerekiyor. Değer mi? Eğer Reichstag yani parlamento binasına çıkıp Berlin'e kuşbaşı bakacaksanız şart değil ama Reichstag programınızda yoksa değer bence.

Dom'dan kuşbakışı Berlin

Dom'un tepesinden televizyon kulesi

Dom'un merdivenlerine imzamızı bıraktık

Aşağıdaki iki resim Humboldt üniversitesi girişinden. Dom'a giderken önünden geçtik. Bu kocaman ,pembe çiçekli ağacın adını bilmiyorum ama enfes bir görüntüydü. Böyle tarihi bir okulda hoca olduğumu, gencecik insanlarla çevrili olduğumu hayal ettim bir an..



Dom'dan sonra methini çok duyduğum, devasa cam kubbesi ile göz alıcı parlamento binasına çıkmak için ne yapmak lazım diye sormaya gittik. Uzunca bir kuyruk vardı, o kuyruğa girip ertesi gün için rezervasyon yaptıracakmışız. Battı balık yan gider deyip sıraya girdik. Çiseleyen yağmur altında yaklaşık 1.5 saat bekledik. Bol bol anlattık, güldük. Sıramız geldiğinde pasaportlarımızı verdik, çocukların adını da yazdırdık.

Gezme tozma işi bitince dönüş yoluna koyulduk. Bir otobüsten indiğimizde karşımıza alttaki resimdeki kafe çıktı. Adını bilmiyorum, ama berjerleri, yumuşak ışıkları ve şöminesi ile bizi çok cezbetti. Epeyce oturduk, muhabbetin dibine vurduk.

Ayaklarımıza kara sular inmiş olarak eve döndüğümüzde bir günde bu kadar çok yer gezmiş olmamıza biz bile şaşırdık.




Not: Şu linkte epeyce güzel ve felsefik yazılar buldum Berlin'le ilgili.

Münih- Bayern arasında uzanan yoldaki bu sapsarı tarlalar kanola tarlasıymış. Harika bir görüntüydü.

15 mayıs pazar günü yola çıkacağım gündü. İki çocuğumu, evde anne-babam, abim-yengem ve eşimle bırakıp bir hafta yurt dışına çıkmak ne kadar da olsa biraz geriyordu beni. Minicik bir valiz hazırladım (Emre'nin valizini almakla hata ettim çünkü epeyce yol yürüdüm Münih havalimanında ve sapı kısa olduğu için çoğunlukla elimde taşımak zorunda kaldım.)

Uçağım dörtte idi, bir gibi çıkmayı planlamıştım. Hazırlanırken bir de baktım ki tek taşımın taşı düşmüş! Biraz daha erken çıkarak önce kuyumcuya uğradık. Ayak üstü Marina'ya uğrayıp hediyelik bir kaç parça eşya bile aldım.

Bodrum dış hatlar terminali epeyce sakindi. Tam açılmamış gibiydi hatta. İnşaat vardı bir iki noktada. Sakince bekledim. İçimde garip bir huzursuzluk vardı. Yaş ilerledikçe insan heyecanlanmakta zorlanıyor a dostlar. Bir işe daha başlamadan yorulmuş oluyorsun.

Bodrum havaalanında kafe olarak sadece bu şirin yer vardı

Sevgili Nermin Yıldırım'ın güzel kitabı tüm yolculuk boyunca eşlikçimdi

Münih havalimanına indiğimde beni bir sürpriz bekliyordu, telefonum çalışmıyordu ! Üstelik neredeyse bir şehir büyüklüğündeki alanda doğru dürüst ne soru soracak biri ne de tabela vardı. Bir sürü çıkış kapısı , birkaç terminal olduğunu anlayınca ve kardeşime ulaşamayınca öyle kalakaldım. Şaşkın şaşkın dolanıp ausgang/ exit tabelasını takip ederek büyükçe bir meydana çıktım. Neyse ki 15 dakika içinde telefonun sms özelliği çalışmaya başladı ve buluşabildik.

Yola çıktığım gün sevdiğim bir akrabamızın kızının düğünü vardı, Münih'e 2 saat uzakta. Onu da kaçırmak istemedik ve karanlık olmadan Waldsassen isimli kasabaya vardık. Yol boyunca sıralanan yemyeşil ve sapsarı tarlalar, sivri çatılı kiliseleri, tek katlı evleriyle uzaktan görünen köyler öyle güzeldi ki..

Düğün Türkiye'deki herhangi bir düğün gibiydi. Neşeli, kalabalık, gürültülü. Aynı günün sabahı Bodrum'da kahvaltı yapıp akşamına bir Alman kasabasında horon tepiyor olmam benim açımdan ilginçti sadece :)

Düğün sonrası aşağıda gördüğünüz sevimli otelde kaldık. Eski, odalarda telefonun bile olmadığı son derece otantik bir oteldi ; ben çok sevdim. Bayılırmış gibi uyuduğumuz 5-6 saatin ardından erkenden uyandım, üst üste giyindim ve kendimi sokağa attım. Pazartesi günü resmi bir bayrammış, sokaklarda kedi-köpek bile yoktu.

Otelde dekor olarak kullanılan tablolar, saatler, masa, sandalyeler eşsiz ve antikaydı.

Almanya'nın temiz caddeleri, bir örnek askeri nizam evleri, gri ve kapalı havasını net olarak görebiliyorsunuz resimlerde.

Otele dönüp kahvaltı ettim, düğün sahiplerine bir ziyarette bulunduk ve Berlin'e doğru yola çıktık.

--------------------Devam edecek :)-----------------------------------------------------------------------------

Geçmiş geçti,bitti..Ne güzel bir mesaj.

Gezdiğim gördüğüm yerleri 3-4 yazı ile ancak anlatabileceğimi fark edince önce, taze taze genel izlenimlerimi yazayım dedim. Benim durumumu farklılaştıran en önemli unsur orada yaklaşık 20 yıldır yaşayan bir kızkardeşim olması. Ne kadar olumsuz şey yaşarsam yaşayayım, 36 yıldır öyle ya da böyle beraber olduğum kardeşimle, sadece doya doya sohbet etmek için bile gidebilirim ama bir turist olarak Avrupa'da ilk  gideceğim yer olmazdı. Neden mi?

Berlin'in Genel Havası: Bir kere haziran-temmuz-ağustos aylarında değilseniz yanınızda mutlaka kalın bir polar ceket, bere ve sağlam botlar bulundurmak gerekiyor. Mayıs ortası olmasına rağmen bir haftamın üç gününü kışlık kaban ve yeğenimin çizmeleri ile geçirdim. Hava her an soğuyabilir, yağmur zaten sıradan.

2016 mayıs itibariyle Berlin bayağı bir şantiye havasındaydı. Bütün tarihi binalarda restorasyon vardı. Adamlar eskiyi onarmaya, orjinal dokuyu korumaya meraklı olunca böyle oluyor tabi. Öyle çirkin rezidanslar, blok blok apartmanlar, ruhsuz yapılar görmedim. Hele ki sokak aralarında balkonları çiçeklerle dolu harika daireler, müstakil çok sevimli evler var. Gözüm gönlüm açıldı.



Alman halkının genelini bilemem ama misafirperver olmadıklarını rahatça söyleyebilirim. Özellikle bazıları yüzünüze dik dik ve sevimsiz bakıyor. Asık suratlılar ve nasıl desem ''Ne kokar, ne bulaşır'' bir havaları var.


Berlin'de Yeme-İçme, Alışveriş: Bir Türk'ün çok lezzetli ya da ilginç bulacağı bir Alman mutfağı yok. Gene gidip hamburger ya da pizza yiyorsunuz. Öbür türlü fiyatlar korkunç. 1 euro neredeyse 3.5 Türk lirası olunca hesap baya kabarık geliyor. Örnek vermek gerekirse Berlin'in en şık sokaklarından birinde bulunan Türk restoranında meze tabağı, çöp şiş, 2 çorba, 1-2 içeceğe  ödediğimiz para 68 euro.

Türk restoranı hariç girdiğimiz birkaç yerde hizmet anlayışı sıfırdı. Müşteri değilsiniz de sanki size lütuf yapıyorlarmış gibi bir tavır var. Güler yüz filan zaten hayal. Bir pizzayı ikiye bölüp iki ayrı servis açtılar diye fazladan 1 euro yazmışlardı mesela.

Yemek dışında pek alışverişimiz olmadı. Birkaç magnet vs aldım. Onların kaliteli olanları da 5-6 eurodan başlıyor. Zara'nın Kudam meydanındaki mağazasına girdim sadece. Ülkemiz giyim kuşam açısından Berlin'in fersah fersah ilerisinde. Tekstil, tabak-çanak zaten hiç bakmadım.

Metro ağı

Berlin'de Yol Bulmak: Bu da hiç kolay değil. Metro inanılmaz gelişmiş, sahiden örümcek ağı gibi tüm şehri sarıyor ama en azından temel noktaları, büyük istasyonları bilmeden gideceğin durağı bulmak çok olası değil. Yanımda 20 yıldır oralı olan kardeşim olduğu halde bir-iki yerde biz bile takıldık, sorduk ki yoldan geçen herkese soru soramayacağınızı anlamışsınızdır sanırım.

Tüm toplu taşıma araçlarında kullanabileceğiniz bir günlük bilet 7 euro. Tek yön 2.70.

Berlin'in genel kültürünüze katkısı: Aklımda ne kaldı? En çok şuna hayran oldum, Alman hükümeti nazilerin yaptığı katliamı ve 2. dünya savaşı travmalarını bile ustalıkla atlatmış, gizlemeden, saklamadan olduğu gibi anlatmış o kapkara dönemi. üstüne üstlük her şeyi paraya çevirmeyi bilmiş.(Yıkılan Berlin duvarının minik parçaları bile satışa sunulmuş).

Kendi tarihlerine, ülkelerine duydukları saygı, gezmek için gelenlere her fırsatta yaptıkları tanıtım çok başarılı. Şu anda aktif olarak kullanılan parlamento binasını bile dev bir cam kubbe yaparak turistlere açmalarına, meclisin bazı oturumlarını izleme şansı vererek ''şeffaflık'' algısını pekiştirmelerine bayıldım.

Alman halkının kuralcılığı bir efsanedir. Sahiden de küçük bir çocuğu, yere düşen bir  kağıdı kaldırıp çöpe atmaları için uyaran birini gözlerimle gördüm. O koca koca caddeler , sokaklar tertemiz. Bir sürü köpek olmasına rağmen köpek dışkısına da rastlamadım. Toplu taşıma araçlarında mızmızlanan, sesi duyulan tek çocuk yok.

Müzeler adası olarak anılan bölgeye bu sefer ben gitmedim. Bergama Müzesi, teknik müze gibi bir kaç yapıdan oluşan bu adayı gidenler çok beğeniyormuş.

Dönüş yolculuğumda yaşadığım zincirleme sıkıntılar (uçağı kaçırmam, fahiş fiyata yeni bilet almam, almadığım başka bir biletin kredi kartıma yansımış olması) sebebiyle mi bilemiyorum nedense çok da gitmeye değer diyemiyorum Berlin için.

Belki başka Avrupa şehirleri görürsem fikrim değişir, kıyas yapamıyorum ; İtalya'nın çok daha pahalı olduğunu söylüyorlar mesela. Yurtdışı tecrübemin olmaması ayrı bir olumsuzluk, cep telefonumun uluslararası dolaşımını bile açamadım , Türkiye'de saatimi ileri almayı akıl edemedim vs. İnsan bir şeyi ne kadar çok yaparsa o kadar ustalaşıyor yani gezmeye devam :)