2013 yılında 35 haftalık hamileyken ilk kez konserine gitmiş, ağzım açık, hayranlıkla dinlemiş, 10 gün sonra da Eren'i doğurmuştum.  Hem biletlerin pahalı olması ve ruhu beslemenin  diğer ihtiyaçların yanında maalesef ikinci planda kalması hem de Sezen etkisini unutmuş olmam gibi nedenlerle bir daha gidemem sanıyordum . Şu ruh haliyle her sene Sezen konserine gitmeye kararlıyım.


Sevgili arkadaşım Astrid'in teşekkür niyeti ile bana konser bileti hediye etmesi şahane oldu. Eren'in doğum gününün ardından (elbette ki telaş ve gerginlik oldu ne kadar arzu etmesek de, bu ayrı bir yazı konusu, son haftalarda stresliyiz evcek) kaçarcasına çıktık evden Astrid'le. Biraz uzağa park edip yürüyerek konser alanına ulaştık.


Muhteşem orkestranın açılış müziğine kapılmışken bir alkış koptu. Sezen Aksu çıkmış sahneye. Önceki yıl sağ taraftan gelmişti, bu sene sahnenin soluna kurmuşlar kulisi. Ben onu fark ettiğimde kadın tam ortadaydı, hani şu PKK bayrağına benzetilen elbisesi ile. Oysa ilgisi bile yoktu ve ipekten çok şık bir elbiseydi.

2015, Bodrum

Kendisinin de ifade ettiği gibi her zamankinden farklı bir repertuar hazırlamıştı. Müslüm Gürses'le (Türkiye'de yetişen nadir gerçek sanatçılardan biri olarak bahsetti ondan) düet yaptığı ''Eşref Abi'' ve son şarkılarından ''Öptüm'' ü ilk kez duydum. Çok bildiğimiz klasik şarkıları azdı ama benim de en ama en çok sevdiğim ve her daraldığımda dinlemeye çalıştığım ''Gidemem''i öyle güzel, öyle yürekten söyledi ki..Bu şarkısı için ''Kendim yazıp da bu kadar sevdiğim ve beni yükselten çok az şarkım var'' ve ''Aslında hepimizin hikayesi'' dedi. Şu sözlerdeki güzelliğe bakar mısınız?

Bazen daha fazladır her şey 
Bir eşikten atlar insan 
Yüzüne bakmak istemez yaşamın 
O kadar azalmıştır anlam 

O zaman hemen git radyoyu aç bir şarkı tut 
Ya da bir kitap oku mutlaka, iyi geliyor 
Ya da balkona çık bağır, bağırabildiğin kadar 
Zehir dışarı akmadan yürek yıkanmıyor 

Ama fazla da üzülme, hayat bitiyor bir gün 
Ayrılıktan kaçılmıyor 
Hem çok zor hem de çok kısa bir macera ömür 
Ömür imtihanla geçiyor 

Ben bu yüzden hiç kimseden gidemem gitmem 
Unutmam acı tatlı ne varsa hazinemdir 
Acının insana kattığı değeri bilirim küsemem 
Acıdan geçmeyen şarkılar biraz eksiktir 

Bir şiirden, bir sözden 
Bir melodiden, bir filmden 
Geçirip güzelleştirmeden can dayanmıyor 
Yıldızların o ışıklı fırçası azıcık değmeden 
Bu şahane hüzün tablosu tamamlanmıyor 


Konser sona erdi ama alkışlar ve ''Sezen, Sezen'' tezahüratları bitmeyince geri geldi ve o olağanüstü ''Geçer'' parçasını söyledi. Sanıyorum o noktada, öz hakiki Fransız arkadaşım dahil kimse gözyaşlarını tutamadı ayrıca benim için harika bir sürpriz oldu bu ; çünkü en bunaldığım, '' Artık bittim'' dediğim zamanlarda bu şarkı bana güç verir. ''Geçer geçer daha öncekiler gibi, bu da geçer, neler neler geçmedi ki..'' diye fısıldarken bulurum kendimi.

Ekibini sık sık övdü. Çello çalan Özer isimli beyefendiyi iki kez vurguladı ve dedi ki '' Dünyada pek çok yer gezdim, çok sayıda müzisyenle çalıştım. Bizim topraklarımız kadar imkansızdan mucizeler yaratan başka bir yer görmedim'' ve sanıyorum ''Gidemem'in girişinde Özer Arkun (Google böyle söyledi) gerçekten harika bir çello solosu yaptı.

Bayan vokalistlerini sahneye çağırdı, her birini ayrı ayrı övdü . Benim aklımda ismi Sibel olarak kalan vokalistini çok kıskandığını, her pozisyonda şarkı söyleyebilen (pozisyon bir ses deyimiymiş) , olağan dışı bir sesi olduğunu söyledi. Sibel sesini enstrüman gibi kullanarak çok etkileyici bir performans sergiledi, sonrasında çok sevdiğim '' Ben annemi isterim'' i seslendirdiler birlikte ki :

''Bir bezden bebem vardı, bohçamda hayallerim,

''Kızlığım yarım kaldı ben annemi isterim'' sözlerini hala mırıldanmaktayım..


Aklımda yer eden bazı anlar:

Murathan Mungan'ın adının geçmesi beni mutlu eden anlardan . Onun ismini bile seviyorum.

Masum Değiliz'i  ilk başlarda söyledi. Herkes eşlik etti.

''Seni ham yapar bu zilliler'' i söyledikten sonra yıllar önce bu şarkıdan dolayı hakkında ''Edepsiz Sezen''  başlığının atıldığını söyledi ve ''Ben de az değilmişim'' dedi.

İkinci yarının ilk şarkısında piyanoya dayanmışken parmağı ile toz kontrolü yaptı ve ''Biri gelip şunun tozunu alsın. Çok da iyi bir ev hanımıyımdır, içinizdeki kellere söylüyorum bunu '' dedi. Kel erkekleri çok çekici bulurmuş ve çocukken aşık olduğu ilk adam Yul Brynner imiş.

İlk elbisede göğüs dekoltesinden  rahatsız oldu ve Çengelli iğne taktırdı. ''Böyle de namusluyum. Namus işte bu demektir. Dürüstlük vs önemli değil '' diyerek güzel bir noktaya parmak bastı.

İkinci yarıda yüksek topuklu şık bir bot giymişti, bacak bacak üstüne atınca herkesin ''Ooooo'' cekmesi üzerine ''Bir bacaklık işiniz var erkekler. Bu ülkeyi nasıl koruyacaksınız '' dedi. ''Sıradan bir bacak değil ama'' cevabı gelince ''Ben çok sıradan, basit biriyim. Sadece Tanrı bana büyük bir hediye verdi ve Sezen Aksu oldum'' dedi.

Bu kadar çok sevilmesinde içtenliği ve hazırcevaplığı çok önemli bana kalırsa. Küçükken hep sokakta olduğunu babasının ''Onun adı Sezen, kapı kapı gezen'' diye şarkı söylediğini ,kızının evlenemeyeceğini ima ettiğini anlattı  ve ''dört koca aldım naber''  diyerek hepimizi gülümsetti.

Özetle bulunduğunuz şehre gelirse parayı pulu boş verin ve Sezen'i canlı dinleyin. Benim kadar keyif alır mısınız bilmiyorum ama ölmeden önce yapılacaklar listesine konmayı kesinlikle hak ediyor Sezen Aksu...

29 ekim 2014'den beri ilk kez derin bir nefes alıyorum. Çocuğumu, içim rahat, gülümseyerek evde bırakıp işe gelmeyi öyle özlemişim ki..Eve dönerken vicdan azabı duymamayı, ''Hangi para huzursuzluğumun bedelini ödeyebilir'' diye sormamayı, çocuklarımla evin içinde koştururken birinin mutfakta olmasını, hazır sofralara oturmayı..Ne kadar mutluyum, çocuklar da keyifli, huzurlu, neşeleri yüzlerine yansıyor.

resim http://egoistokur.com/

Gözlerini kapat ve hayal edebileceğin en mutlu sonu düşün. Daha sonra bugüne ulaşana dek geriye doğru git. Bu senin vizyon anlaşman olacaktır, yani yaşamının hikayesi.'' (aile bilgeliği)

''Ama en kötüsü nedir sevgilim biliyor musun: Hayatın bize sunduğu sonsuz güzelliklerin milyonda birini yaşamaktır. Hayatımızı bir tesadüf gibi yaşıyoruz. Bir tesadüfün bizi bulma şansı milyonda birse, biz de hayatımızı aynı bir tesadüf gibi milyonda bir yaşıyoruz. Hayat bize her gün yeniden o derece sonsuz güzellikler sunuyor ki, biz bunları görmemek için her gün yeniden kendi gözlerimize mil çekerek kör oluyoruz.'' (Dünyalılar.org)

90 yaşındayım. Çocuklarım torun sahibi olmuş. Mutlu ve sağlıklılar. Küçük bir apartman dairesinde tek başıma yaşıyorum. Yanımda 40 yıldır benimle olan bir yardımcım var. Sessiz, işini bilen kendi halinde bir  kadın. Boğaza bakan kocaman bir salonum var. Yere kadar inen pencere önünde rahat bir okuma koltuğum ve lambam. Bir duvarda boydan boya kitaplarım. Kendime ait olanlar koca bir rafı doldurmuş. 

Erken kalkıyorum, sabah namazını kılıp dua ediyorum, nefes alıp veriyorum 5 dakika boyunca uzun uzun. Sevdiğim kitaplardan birinden okuyorum birkaç sayfa . Doğan güneşi seyrediyorum. Uzun hayatımı düşünüyorum. Yirmili, otuzlu yaşlarda nasıl da umutsuz, dağınık, kararsız olduğumu.. Yazdığım ilk kitapla değişen hayatımızı.  Özgürleştiğimi, çocuklarıma bol bol zaman ayırdığımı. 

Gezdim sonra. İstediğim her yere gittim. Çocuklarım da yanımda, bir süre İtalya'da, bir süre İngiltere'de yaşadık. İsveç'de güzel kışlar, İskoçya' da serin yazlar geçirdik. Kocamla tekrar tekrar aşık olduk. O işini hiç bırakmadı. Hep yanımda oldu. 

Çok sevdiğim insanlarla, yazar-çizerlerle sofralarımız oldu. Bodrum'da denize bakan güzel evimizde çok dost ağırladık. Yıllarca takip ettiğim dergilerdeki gibi aydınlık, ferah, neşeli evimizde büyüdü çocuklarımız. Onlar evlenip yuvadan uçunca ,dostlarımız dağılınca İstanbul'a döndük tekrar. 

Çok mutlu, çok güzel yaşlandım..İçimde hiç bir ukte kalmadı. Hayat bana çok cömert davrandı.

Bundan daha büyük bir mutluluk var mı? Birisi hem de yüz yüze tanışmadığım biri beni düşünmüş, kendi el yazısı ile güzel dileklerini yazmış, harika bir kitap, çok şirin minik bir defter, kalem ve sıcak çikolata koymuş. Sevgili Esra, 5 yıldır ne bloglar gezdim, ne yazarlar tanıdım, ne yorumlar yaptım özene bezene, ilk kez biri ile gerçek, somut bir bağlantım oldu. Yabancı dostların dediği gibi '' You made my day'' . Çok teşekkür ederim.

Aralık bütün dünyada en çok alış veriş yapılan ay olabilir mi? Bizim kültürümüzde yok diyemeyiz artık, yer gök Yılbaşı teması ile bezeli her ilde ve hatta ilçede. Bodrum'da yaşayan yabancı nüfusun fazlalığı bizi daha da yakın kılıyor bu geleneğe. Benim büyük ailemde ve kendi çekirdek ailemde yılbaşı kutlama kavramı yok ama hediye almayı ve vermeyi çok sevdiğimden ilk kez bu yıl hediye alış verişi yapacağım. 

Yıllar sonra, çıplak ayakları birbirine değerek hamakta sallanan iki ihtiyar olmak...Umuyorum ki öyle olacak.

Biliyorum bizim geleneğimizde yok yılbaşı ağacı süslemek. Çok isterdim olmasını ,itiraf edeyim. Özellikle çocuklar olduktan sonra Hristiyan dünyasının kutlama adetlerini çok kıskanmaya başladım. Çocukların hevesle, heyecanla beklediği bayramlarımız yok malesef. Ramazanın bitişini şeker ve tatlıyı sınırsızca tüketerek, Kurbanı ise kavurma şenliği kıvamında kutladığımıza kimse itiraz etmez herhalde.



Kış, şöminede yanan ateş, ışıl ışıl bir çam ağacı , hediyeler ve çocuklar. Daha ne olsun?


İflah olmaz bir kış sever olarak yılbaşı zamanını fazladan seviyorum. Ortaokul yıllarımda yani 90'larda kartpostal biriktirirdim ve en güzelleri kış kartpostallarıydı. Yeni yıl kutlaması için yazılp, postaya verilirdi. Hey gidi günler.


Şu güzelliğe bakar mısınız? Huzurla doluyor içim.Şiddetle arzu ediyorum böyle bir yerde olmayı şu anda.

Çocuklar doğduktan sonra ve yaşadığımız yer Bodrum olunca yılbaşı kutlamalarını daha çok farkeder olduk. İlk kez geçen sene ufak bir çam ağacı alıp süsledik. Gerçek bir kutlamanın ihtişamını taşımasa bile , hoşuma gitti ne yalan söyleyeyim.

Ne güzel bir figür bulmuşlar ,biraz bizim Nasreddin hocayı andırıyor bana.


İçimde de büyümeyen bir çocuk var, asıl o seviyor bu rengarenk ışıkları, kutlamaları, herkesin mutlu neşeli olduğu kocaman sofraları.İflah olmaz kış severliğim yanında epeyce romantiğim ben galiba. Hayat bayram olsa beklentisinden hiç vazgeçmiyorum, umut etmekten (Umut hastalıkların en kötüsüdür çünkü eziyetin süresini uzatır ,dememiş miydi Nietzsche) , her şeyin güzel olacağına inanmaktan vazgeçemiyorum.

Şifadır çay, hele limonlu ise. Ağrıyan bir boğaza, kırgınlığa, depresyona iyi gelir. Dumanı tüten , iyi demlenmiş, sıcacık bir çay, bardaktaki görüntüsüyle bile iyileştirir.


Yapılacak en sade, en lezzetli, en ucuz kahvaltıdır çay-simit-peynirle yapılan. Öğrencilerin ve çalışanların şaşmaz rutinidir. Yıllar sonra bile tadı damakta kalır, özlenir. İnsanı öğrenciliğine, umutların dolu dizgin olduğu o şahane ruh haline taşıyıverir.

Yoksulların, şairlerin ve yalnızların resmi içeceğiymiş ayrıca.


Fenomen dizi Leyla ve Mecnun'un İsmail Abi'sinin enfes repliği: ''Bana çay verdi , çay veren insan kötü olur mu hiç?''

Nice kriz anında, tansiyonlar tavan yapmışken, ''bir çay koy da içelim'' cümlesi can simidi gibi yetişir. Ortam da, ruhlar da sakinleşir.


Hayatın yavaş aktığı, yapacak, konuşacak çok şeyin olmadığı köylerde, kasabalarda, soba üzerinde tatlı homurtularla kaynayan çaydanlık , can yoldaşıdır insanın. Biraz daha oturmaya, sohbeti uzatmaya vesiledir. Issızlığı azaltan yegane şeydir hatta kimi zaman.




Ne çok görsel var çayla ilgili. Demek ki pek çok kişinin yaşamında yeri var çayın, ne güzel.


Şüphesiz çay içmenin tadı en çok İstanbul'da, denize nazır bir tepede, çıtır çıtır İstanbul simidi ve dost muhabbeti eşliğinde çıkarılır. İşte o zaman çaydanlığın dibi görünmesin istenir.


Çayın yanında çekirdek çitleyenler varsa da ben minik kurabiyeler yemeyi daha çok severim. İki bardak içilecek bile olsa çay demlemek vazgeçilmez  bir akşam rutinidir. Çay koydun mu, demledin mi, hadi çayımızı içelim derken iletişimi  artıran, kuvvetlendiren, evi de sohbeti de ısıtan, yorgunluğumu alan çay benim için özetle , en iyi anti depresandır .

Anlar var yaşamımda ; kocaman gülümsediğim, mutluluğu bütün hücrelerinde hissettiğim . Ne yazık ki saniyeler süren ama saf, katıksız bir hisle doyasıya iyi olduğum  hatta ''iyi olmak'' nasıl bir şeymiş anladığım anlar.. Belki de ruhumu iyileştiren, tamir eden en önemli unsurdur bu küçük anları yaşamak. . Bununla ilgili yeni bir etiket oluşturdum, serinin ilki örgü ile ilgili oldu .



Örgü diyince aklıma gelen sahneler mutlu ediyor beni; Bebek bekleyen bir ailenin sevinci, umutları, yumuşacık bebek yünleri, tombiş ayaklara giydirilmiş patikler,.. Lapa lapa kar yağarken sobada ekmekler kızarır, kestaneler pişerken, hayat öylesine, olması gerektiği gibi akıp giderken yapılan bir iştir örgü örmek. Bir annenin çocuğu üşümesin diye ,ilmek ilmek ördüğü bereler, kaşkollar, gelinlere ve damatlara örülen yelekler (tabi eskidendi bu, mutlaka krem rengi ya da beyaz olurdu  ve usta bir örgücü tarafından örülürdü), rengarenk   paspaslar, yumusacık ve sıcacık battaniyeler geçiyor aklımdan.


Modern zamanlarda unuttuğumuz ''üretmenin hazzı'' na kavuşmak için yapılabilecek bir şeydir örgü örmek. Hele şimdi öyle güzel, öyle çeşitli ipler var ki, kendini en beceriksiz sayanı bile heveslendirir ipçi dükkanları.


Bütün resimleri webden buldum, hepsine bayıldım, çocuklarımın büyüdüğünü, koşturmacanın bittiğini, bol bol vaktim olduğunu, örgü şişleri veya tığı elimde , tıpkı alttaki resimde gördüğüm gibi kocaman ,çok renkli bir battaniye ördüğümü hayal ettim..